سلام.

امیدوارم حال همه دوستان خوب باشه.

هر چقدر بزرگتر میشم احساسات ،  عواطف و علایق من بیشتر شکل میگیرن و این احساسات این روزها به شدت هر چه تمامتر دخترونه و لطیف هستند!

شدیدا رویایی شدم و وقتی حواسم نیست و واسه خودم دارم راه میرم هر کی منو ببینه فکر میکنه دارم روی ابرها قدم میذارم! از بس احساسی و لطیف و اکثرا روی پنجه پا با ناز و عشوه راه میرم!!

به شدت به کارتون علاقمند شدم البته از هر نوع کارتونی که ذره ای خشونت توش باشه بیزارم!و میگم اینو دوست ندارم این کارتون آدم بد توش هست یا مثلا میگم این خیلی پسرونه است!

از کلمه عاااااشق چیزی  هستم این روز ها زیاد استفاده میکنم!! (عااااااااشق با همین کشداری!!) مثلا میگم من عااااااشق سیب هستم!

عااااااااشق کارتون هایی مثل باربی، توت فرنگی کوچولو، سفید برفی و این اواخر دیو و دلبر شدم.

و یه نکته جالب اینه که از هر شخصیتی خوشم بیاد سریعا اسمم رو عوض میکنم و من میشم اون شخصیت!

اوایل اسمم حنا بود، بعدها توت فرنگی شدم و گاهی میگم من مینی ماوس هستم و یه مدته که شدم دلبر!

و این آخری رو مامان دوست داره و میگه واقعا دلبرک من هستی!

خوب بریم سراغ شیرین زبونی:

چند روز پیش از مامان پرسیدم: مامان چرا مامان جون پیر شدن؟

مامان گفت: خوب دیگه عزیزم زندگی این جوریه! بچه ها بزرگ میشن و بزرگتر ها پیر میشن!

چند روز بعد مامانم اومد دم اتاقم و گفت آویسا چرا انقدر اتاقت نامرتبه؟

و من با  نازک کردن پشت چشم گفتم: خوب دیگه مامان زندگی اینجوریه! گاهی اتاق آدم مرتبه و گاهی هم نامرتب!!!

اینم چند تا عکس از یه گردش کوچولو توی پارک:

تلاش برای چرخوندن چرف و فلق!!! (چرخ و فلک)

مامانی ازم خیلی راضیه!! به خاطر اینکه خیلی به فکرشم و هواشو دارم. کیفشو از روی زمین بر میدارم میدم دستش میگم مامان دولا نشو اذیت میشی!

اتاقم رو خودم مرتب میکنم فقط از مامان میخوام روی تختم دراز بکشه و راهنماییم کنه! مرتب میکنم مثل دسته گل!

وقتی برای بازی کردن با کامپیوتر برام ساعت کوک میکنه تا صدای زنگ رو میشنوم بی چون و چرا از اتاق میدوم بیرون.

همین که وقت کارتون دیدنم تموم میشه فورا بدون بحث تلوزیون رو خاموش میکنم. (البته با استثنای خونه مامان جون که زیاد کارتون نگاه میکنم!)

همین چنر روز پیش به مامان گفتم مامان عرقبه ساعت رفت بالا و منم تلوزیون رو خاموش کردم

شاید واسه همین چیزاست که این روزها مامان وقتی به من نگاه میکنه زیاد میگه خدا رو شکر

خدایا شکرت

سلام دوستای مهربونم.

تو این مدت که مامانی دلش چاق شده من یه چیزی فهمیدم!

دیدین از همون روز اولی که یه خانوم میفهمه داره مادر میشه و نی نی توی دلش داره بی اختیار همیشه دستش رو روی شکمش میذاره؟

وقتی میترسه ..... وقتی خوشحاله ..... وقتی غمگینه ..... وقتی میخنده! خلاصه توی تموم لحظه هاش دستش رو میذاره روی شکمش!

شاید این اولین بار باشه که نی نی میفهمه دو تا دست مهربون هست که قراره همیشه و همه جا، توی هر حس و حالی ازش حمایت کنه.

و وقتی نی نی دنیا میاد، تازه میفهمه چقدر به وجود این دو تا دست مهربون احتیاج داره.

دستای مامان ها همیشه حامی ما بچه ها بودن. کاری هم به سن نداره! بزرگ هم که میشیم حتی وقتی خودمون هم مامان و یا بابا میشیم باز هم همیشه دو تا دست مهربون مواظب ماست.

امروز روز مادره. روز دلهای پاک، قلب های همیشه نگران و روز دست های گرم و پشتیبان.

دست های کوچولوی منم امروز به کار افتادن! تموم گل سر هامو توی دستم جمع کردم و رفتم پیش مامان بهش گفتم مامان این دسته گل رو برای تو آوردم روزت مبارک.

و خدا میدونه چقدر این هدیه به دل مامانم چسبید و چقدر خستگی از تنش در رفت و چقدر دست های کوچولوی من رو بوسه بارون کرد.

البته بعدش بابایی بهم کمک کرد تا یه گل واقعی هم به مامان هدیه بدم!

روز همه شما مامان های مهربون مبارک.

روز مامان بزرگ (مامان بابایی) مامان جون شیرین (مامان مامانی) و مامان پاتمه ی منم مبارک.

سلام دوستای مهربونم اول تشکر بابت تبریک سالگرد وبلاگ و تعریفاتی که از قالب شد مرسیییییییییی

و اما الان یک عدد آویسای 41 ماهه یک متری و 16 کیلویی با شما صبحت میکنه! بعد از مدت های بسیار زیاد! یه سر رفتیم مرکز بهداشت و بعد از اینکه کلی بهمون غر زدن که چرا دیر به دیر میاین (بین خودمون بمونه که الان هم برای به گردش افتادن پرونده واسه واکسن های نی نی رفتیم!)  من رو وزن کردن و قدم رو اندازه گرفتن! هر چند توی خونه هم ما همیشه قد و وزن رو خودمون اندازه میگیریم! ولی الان که قدم سه رقمی شده خیلی احساس ابهت بهم دست داده! (مامان میگه از دوستایی هم سن و سالت بپرس ببین قدت کوتاه نیست؟؟) البته من شربت زینک میخورم تا قدم بلند بشه ولی خوب مامانیه و همیشه نگرانه دیگه!!

خوب از احوالات آویسای یک متری بخوایم بگیم حرف زیاده!

بریم عکس ها رو ببینیم و حرف بزنیم!

دیروز مامان واسه 41 ماهگیم کیک پخت (با 4 روز تاخیر!!) و چون هوا خیلی خوب بود رفتیم پارک و اونجا بعد از بازی و بدو بدو کیک خوردیم. جای شما خالی.

دارم برای یه شیطنت جدید برنامه ریزی میکنم:

تک چرخ رو حال کنید!!

یه خبر جدید دیگه هم اینه که به یُمن خونه نشین شدن مامان و سر کار نرفتنش الان من به سِمَت تیچر سرخونه قبولش کردم و توی خونه واسم کلاس زبان میذاره. به شدت به کلاسم علاقه مند هستم و خیلی عالی یاد میگیرم و شدید هم توی جو قرار میگیرم و تو مدتی که کلاس داریم دیگه نمیگم مامان و ایشون رو تیچر صدا میکنم!

بقیه اوقات روز هم با مهارت زیادی برای خودم ایجاد سرگرمی میکنم! با عروسک هام حرف میزنم و بازی میکنم. انقدر تو حرف زدن با عروسک ها و اسباب بازی هام مهارت دارم که حتی گاهی یک ساعتی با مداد رنگی هام حرف میزنم! تو عالم خیالم به همشون جون میدم و کلی با خانوم صورتی! آقای بنفش و یا آبی کوچولو بازی میکنم! گاهی هم آثار این مدلی باهاشون میسازم!  (مامان بهم یاد داده)

خوب یه کم از نی نی براتون بگم! مامان دلش حسابی چاق شده ولی هر بار که میگم چرا نی نی نمیاد مامان میگه تابستون وقتی هوا گرم شد دنیا میاد و منم که فکر کردم لابد به خاطر گرمی هوا قراره اون موقع بیاد اصرار دارم که بریم نی نی رو از دلت درش بیاریم لباس گرم بهش میپوشونیم تا سردش نشه!

چند روز پیش به مامان گفتم مامان بیا این گل حَج مرده شده بهش آب بده! نمیدونم چرا مامان نیم ساعت به این کلمه میخندید! فکر کنم باید میگفتم پَج مرده!

اینم یه مدرک از کمک های زیادی که این روزها به مامان میکنم! (البته دیگه بهم اجازه نمیده ظرف بشورم! میگه پوست دستت خراب میشه!)

توی ادامه مطلب یه خاطره است که مامان دلش نمیخواست یادش بره ولی چون مطلب طولانی بود اونجا میذاریم دوست داشتین بخونین.

سلام

فردا هفتم اردیبهشت ماهه. و درست 3 سال از اولین پستی که توی این وبلاگ نوشتیم میگذره!

3 ساله که اتفاقات خوب و بد زندگیم رو اینجا ثبت کردم گاهی اوقات وقتی مامان آرشو وبلاگ رو مرور میکنه زمان از دستش خارج میشه! دوست داره ساعت ها بشینه و لحظه لحظه خاطرات بزرگ شدن من رو دوباره مرور کنه! و لذت ببره.

فرقی نداره چه جوری! توی بلاگفا یا اینجا یا هر جای دیگه! گاهی پررنگ و گاهی کمرنگ! مهم اینه که بودیم و نوشتیم. وبلاگ من تبدیل شده به یه جای مهم و دوست داشتنی واسه مامان که هیچ وقت خیال حذف کردن یا حتی رها کردنش به ذهنش خطور نکرده.

وبلاگ من شده وسیله ارتباط با خیلی ها. خیلی خیلی دوستای خوب و صمیمی اینجا داریم. از همه شما ممنونم. ممنونم که ما رو میخونید و ممنونم که با نظرات قشنگتون خوشحال و دلگرممون میکنید.

این وبلاگ حتی وسیله ارتباط با خیلی از اعضای فامیل شده! خیلی ها که ما کمتر اونها رو میبینیم ولی من رو به خوبی میشناسن! از همه دوست ها و فامیل های خوبمون هم که اینجا هستند ولی خاموشند تشکر میکنیم.

آرشیو وبلاگ پر از خاطره های زیبا و خوندنیه. برای تجدید خاطره چند تا عکس قدیمی رو اینجا میذارم.

نگاه کنین چقدر کوشولو بودم!

بعد از این عکس چند روز مریض شده بودم!!!

عکس پایین خونه داج علی ایناس. یادمه منو برده بودن دکتر واسه اینکه شب نمیخوابم!!!

به مناسبت 3 ساله شدن اینجا مامان این قالب جدید رو واسم درست کرده. ولی چون دلش خیلی چاق شده نمیتونه زیاد بشینه جلوی کامپوتر و واسه همین شاید زیاد جالب نباشه!

خیلی دوستون دارم

یه سلام شاده شاد

آخرین روزها فروردین واسه من و مامان همیشه قشنگه

آخه تولد بابا حمید جونه

امروز من و مامان بابایی رو با یه جشن کوچولوی سه نفره .... ببخشید چهار نفره! سورپرایز کردیم.

بابایی فکر کرده بود من و مامان تولدش رو یادمون رفته!! ولی از سر کار که اومد غافلگیر شد. آخه مگه میشه روز به این مهمی از خاطرمون بره؟

این کیک تولد که هنر دست مامانه! بهش نخندین طفلکی تازه کاره! منم کلللی کمک دادم

اینجا دارم به بابایی میگم بیا با هم فوت کنیم

اینجام واسه بریدن کیک کمکش میکنم

وقتی بابایی توی خونه است  همش سر به سر من میذاره و با هم بازی و جیغ و داد و گاهی هم دعوا راه میندازیم!! و وقتی هم نیست من همش بهونه اش رو میگیرم!

مامان چرا بابا نموند با من صبحانه بخوره؟

مامان چرا بابایی میره سر کار؟ کاش نمیرفت!

مامان دلم برای بابا تنگ شده پس کی میاد؟ بهش زنگ بزن باهاش صبحت کنم! 

و وقتی هم غذا میخوریم حتما این سوال رو میپرسم: تو قالبنه دیگه غذا هست؟

 - واسه چی بازم میخوای؟

- نه واسه بابام گذاشتی؟؟

خلاصه که من و باباییم دنیایی داریم! که مامانی گاهی حسودیش میشه!

بابایی جونم تولدت مبارک

سلام دوستای خوبم. بابت تبریک های قشنگ سال نو باز هم از همه شما ممنونم.

همونطور که گفتم اینجا زیاد خبری از بهار نبود! و هوا به شدت سرد بود! و این وسط بیشتر از همه به مامانی سخت گذشت چون به شدت سرماییه و من و بابا مثل اون نیستیم!!

الان ولی چند روزه که هوا بهتر شده یواش یواش بوی بهار داره به مشاممون میرسه و این وسط من خیلی خوشحالم چون مدتهاست هر چقدر از توی ماشین چشمم به پارک میافته با حسرت میگم وقتی هوا گرم شد منو بیارین پارک!!

دیروز عصر با مامان و بابا رفتیم پارک اون ها از قدم زدن توی هوای بهاری لذت بردند و من هم از سه چرخه سواری.

اینم چند تا عکس خوشگل:

راستی بعد از مدت ها دوباره برام یه جدول کارهای خوب به دیوار زدند که توی تعطیلات عید پر از استیکر شد و چند روز پیش مامان و بابا برام جایزه اش رو خریدن که یه تخت عروسکی هستش و من به شدت عاشقشم!

به یه مکالمه بین من و مامان دقت کنین:

مکان: داخل ماشین در حال حرکت

زمان: شب 4 فروردین

-مامان چرا همه جای خیابون ها رو چلاغوری کردن؟؟؟

مامان:  چراغونی کردند چون عیده!

الان عیده؟

الان تعطیلات عیده.

بعدا که تعطیلات عید تموم شد میگیم بازیات عیده؟؟

بازیات......  متضاد ..... تعطیلات!!

سلام به همه دوست جونای گل و گلابم. حالتون خوبه؟

تعطیلات نوروز 91 هم زودتر از چیزی که فکرش رو میکردیم گذشت و دوباره روند عادی زندگی شروع شد.

امیدوارم تعطیلات خوبی رو گذرونده باشین و حسسسابی بهتون خوش گذشته باشه.

امسال بهار اینجا خیلی بهار نبود!‌یعنی اینکه هوا واقعا سرد بود و آدم حس میکرد وسط چله زمستونه!!

چند روز اول عید هم که طبق معمول هر سال ما به مهمونی رفتن و پذیرایی از مهمونامون مشغول بودیم که البته به مذاق من بسیار خوش اومده بود و تا از یه خونه میومدیم بیرون میگفتم بریم یه جای دیگه مهمونی!! یا وقتی مهمونی میرفت از خونمون فورا میپرسیدم الان دیگه کی میاد خونمون!

و روز دوم عید هم به حرف مامان و بابا گوش نکردم و زیادی گز و شیرینی خوردم! واسه همین شبش دلم شدید درد گرفت و آخر سر هم گلاب به روتون حالم بد شد......... تا بالاخره خوابم برد! 

ولی خوب در کل .....

دخملی بودم نمونه و تحسین برانگیز! همه دوستم داشتن و کلی خاطرخواه داشتم!‌ کلی هم اجتماعی شده بودم و واسه همه شعر میخوندم!

بریم سراغ عکس های عید. البته قبلش باید یه مقدار توضیح بدم! امسال عکس هامون زیاد مثل قبل متنوع نیست! واسه اینکه من بازیگوش تر از قبل بودم و وقتی میرفتیم مهمونی میخواستم بازی کنم و حوصله عکس نداشتم مامان خانوم هم لطف کرد و دوربین به دست مسئول عذاب بنده نشد!! و توضیح بعدی هم اینکه معمولا تو پست بعد از تعطیلات عکس از مامان و بابا داشتیم ولی امسال نداریم! تنها دلیلشم اینه که عکس خوشگلی گرفته نشده!!

خوب این عکس هفت سین که مامان برام درست کرد و من حسابی براش ذوق کردم!

این چند تا عکس رو هم یه روز عصر که من و مامان حوصله مون سر رفته بود گرفتیم!!

اینم عکس گوشباره های جدیدم که شلک آدم برفیه و هر کس رو میبینم اول گوشباره هام رو نشون میدم!!

 توی تعطیلات عید اتفاق خوب دیگه ای که برامون افتاد این بود که یکی از دوستای خوب وبلاگیمون اومدن شهر ما. خاله فهیمه و پرهام جون با هم یه جایی توی شهر قرار گذاشتیم متاسفانه پرهام جون توی راه خوابش برده بود و حسابی تو ذوق من خورد و واسه همینم کلی نق نق کردم و مامان رو خجالت دادم! ولی مامان با دیدن خاله فهیمه کلی ذوق زده شد. و بابایی هم حسابی با بابایی پرهام دوست شدهر چند متاسفانه اونها دعوتمون رو قبول نکردن و باید میرفتند و ما از اینکه نتونستیم توی خونه ازشون پذیرایی کنیم خیلی ناراحت شدیم ولی باز هم دیدن دوستای خوبمون خیلی کیف داد

روز 11 فروردین که من 40 ماهه شدم از صبح تا شب یکریز باد و بارون اومد و مامان و بابا نتونستند نقشه هاشون که بردن من به پارک و گردش بود عملی کنن!

ولی به جاش 12 و 13 فروردین از صبح رفتیم گردش و کلی خوش گذروندیم. امسال هر دو روز رو با خانواده بابایی رفتیم گردش.

از روز 12 فروردین عکسی نداریم . 13 به در رفتیم تو باغ عمه زهرا  اینم عکس های روز 13 به در

بابا برام بساط خاک بازی راه انداخت و خودش هم کلی باهام بازی کرد

اینم آویسا کابوی

سلامم

یه سلام نو و تازه توی یه سال جدید.

خوش میگذره؟ سال خوبی رو شروع کردین؟ به ما که داره خوشش میگذره ولی خیییلی زوددد میگذره ها!!!

اومدم فقط یه تاریخ خوشگل رو اینجا ثبت کنم و برم!!

امروز من 3 سال و 3 ماه و 3 هفته و 3 روزه شدم!

برای همتون دعا میکنم تا  3333 تا آرزوی خوشگلتون برآورده بشه!

سلام دوستای خوبم.

تا چند ساعت دیگه سال 1390 تموم میشه و وارد یه سال جدید میشیم.

1390 یه سال پر از خاطره بود. اتفاقای خوب و بد زیادی برای همه ما توی این سال رخ داد و حالا با همه خوبی ها و بدی هاش داره میره که برای همه خاطره بشه. سال 90 برای ما خیلی بد شروع شد! مامان میگه شاید 90 تنها سالی بوده که براش با چشم گریون تحویل شده! و اگه یادتون باشه دلیلشم حادثه برای علی بود که خدا رو هزار مرتبه شکر به خیر گذشت.

برای ما درسته که با اشک شروع شد ولی در کل سال زیبا و خوبی بود. مهمترین اتفاق این سال برامون این بود که فهمیدیم داریم 4 نفر میشیم. داداش کوچولوی من هدیه زیبایی بود که تو این سال خدا به ما داد و الان آرزو میکنیم که به سلامت پاشو بذاره توی دنیا و خونه کوچیک ما رو بیشتر از همیشه سرشار از شادی بکنه.

و البته اتفاق بد این سال هم رفتن عموی بابایی از بین ما بود. که حتما توی عید ما عدم حضورشون رو بیشتر حس میکنیم و امیدواریم که روحشون قرین رحمت باشه.

برای من، سالی که گذشت سالی پر از رشد بود. رشد فکری و رشد جسمی. خیلی چیزها که سال گذشته برام نامفهوم بود الان برام معنا گرفته. امیدوارم توی سال 91 من و همه دوست های کوچولوم بیشتر یاد بگیریم و تواناتر بشیم.

آخرای ساله و ما یه عالمه دعا و آرزوی خوب برای همه دوستامون داریم.

اول از همه برای همه مریض ها آرزوی شفا داریم.

خدایا تن سالمی که به ما دادی نعمتیه که هر جور شکر بگیم باز هم کم گفتیم.

بعدش هم برای همه شما یه سال خوب با برآورده شدن همه آرزوهای خوبتون رو آرزو میکنیم.

در حال حاضر من توی خواب ناز هستم! آخه امروز صبح خیلی زود بیدار شدم.

یک سال گذشت و خیلی از ما ها توی خواب بودیم! انشاالله سال 91 سال بیداری همه ما باشه!

پی نبشت: مامان امسال با همه بی حالی هاش!! کلی همت کرد و برای سال 91 خودش برام تقویم طراحی کرد. (سالهای گذشته توی عکس پرینت سفارش میدادیم) عکس های تقویم توی ادامه مطلب هستش

سلام دوستای خوب من

چه کار میکنین با روزهای آخر سال؟ من که حسابی منتظر عید و هفت سین هستم!

راستی چه خبر از چهارشنبه سوری؟ ما امسال جایی نرفتیم. چراشو من نمیدونم از خود مامان و بابا بپرسین!!

چند روز پیش با مامان رفتم آرایشگاه! نظرتون چیه من موهامو این مدلی کنم؟؟

یه مدت بود دلم خیلی گوشباره میخواست! هر موقع از مامان میخواستم میگفت باید گوش هات سوراخ باشه و منم از خیرش میگذشتم ولی حدود یک هفته ای بود حاضر شده بودم گوشهامو سوراخ کنم تا اینکه بالاخره بعد از کلی سبک و سنگین کردن!‌مامان و بابا راضی شدن منو ببرن و گوشهامو سوراخ کنن.

توی مطب یه ذره گریه کردم ولی فورا ساکت شدم و حالا خیلی خوشحال و راضی هستم!

مامان هم استرس رو کنار گذاشته و با خوشحالی من خوشحاله!

دیشب عروسی پسر عموی مامان دعوت بودیم  چند روزی بود کارت دعوت عروسی رو پیش خودم نگه داشته بودم و همش میگفتم پس کی میریم عروسی؟!!

قبل از اینکه بریم تو خونه مامان چند تایی عکس ازم گرفت

عروسی خیلی بهم خوش گذشت بر خلاف همیشه خجالت رو کنار گذاشته بودمو جای شما خالی از اول تا آخر مجلس روی سن در حال رقص بودم شاباش هم گرفتم. کلی هم نقل مجلس شده بودم و خیلی ها از مامان اجازه میگرفتن تا از من عکس بگیرن!‌ 

همین جا باید از یه دوست کوچولوی خوب به اسم مهسا معذرت خواهی کنم. این دوست خوبم از خواننده های وبلاگ هستش و دیشب منو توی عروسی بغل کرد ولی متاسفانه بدخلقی کردم و گریه افتادم! مهسا جون منونم که وبلاگم رو میخونی معذرت میخوام عزیزم.

خلاصه که خیلی خوب بود و آخر شب هر چی مامان میگفت بیا بریم میگفتم نه ببین هنوز دارن آهنگ میزنند باید برقصم!

برای عمو حسین و خاله فائزه زندگی قشنگی رو آرزو میکنیم.

اینم عکس من و زهرا توی عروسی.

سعی میکنیم تا قبل از سال جدید یه پست دیگه بذاریم انشاالله 

فعلا خداحافظ