سلااااااااااااااااااااااااام

وای چقدر سخته انقدر از وبلاگ و دوستای گلمون دور باشیم! انقدره دلمون برای همه شما تنگ شده که نگو.

حال ما خدا رو شکر خوبه و هممون سلامت هستیم. فقط این مدت یه مقدار به دلیل وضعیت جسمانی مامان نمیومدیم نت و یه اتفاق بد هم افتاد. اونم اینکه عموی مهربون بابایی فوت کردند. به بابای گلم تسلیت میگیم. متاسفانه من و عموی بابایی عکس با هم نداریم که اینجا بذاریم ولی از همه شما میخوایم برای شادی روحشون دعا کنید.

و اما ما هر چقدر صبر کردیم تو شهر ما برف نیومد که نیومد هر بار که من توی تلوزیون برف میدیدم با امیدواری میگفتم انشاالله اینجا هم برف میاد یا دستای کوچولوم رو میگرفتم بالا و میگفتم خدایا اینجا هم برف بیاد! ولی برف نیومد که نیومد!! این شد که یک روز ما رفتیم پیش برف ها و یک روز سردددد ولی شاد برای من ایجاد شد. حسابی برف بازی کردم (البته فقط با بابایی و مامان اصلا توی برف نیومد!)

اینم عکس های روز برفی (با تشکر از دایی حیدر جون. مامان با بی حواسی دوربین رو بدون شارژ آورده بود و دایی جون لطف کرد و از من عکسهای خوشگل گرفت)

این عکس پایین  رو مامان گرفته ازم!

لپ هام دقیقا مثل هلو سرخ شده بود و دندونای هر بیننده ای برای گاز گازی کردن من تحریک میشد

اینم عکس اولین اثر هنری من با خمیر! خودم میگم آدم برفیه!! شمام بگین آره آدم برفیه!

راستی حال مامان و نی نی خوبه. ما هنوز نمیدونیم نی نی دختره یا پسر. من همچنان اسم دخترونه انتخاب میکنم. دیگه نمیگم اسمش نکیساست! اسم جدید که برای نی نی انتخاب کردم نفس هستش.(اسم های قشنگی انتخاب میکنم ها نه؟)

اول که همش اصرار داشتم نی نی باید دختر بشه ولی مامان خیلی باهام صحبت کرد و چند تا کتاب برام خوند تا راضی شدم و میگم اگه پسر بشه هم دوستش دارم ولی باید همه وسایلش رو آبی بخریم!

انشالا که دیگه غیبتمون انقدر طولانی نشه. فعلا خداحافظ

سلام

گفته بودم که دایی حسین جونم و مهرناز خانم منتظر اومدن یه نی نی ناز هستند.

روز 24 دیماه اون نی نی خوشگل به دنیا اومد. یه آقا پسر خیلی نازنازی به اسم آرسام. وای که چقدر من ذوق کردم و هر روز از مامان سراغشو میگیرم

دیروز به اتفاق بقیه دایی ها و خاله و مامان جون اینا همه رفتیم خونه دایی حسین.

اینم عکس من و آرسام فسقلی

اینم آرسام کوچولوی اخموی ما

تولد این گل کوچولو رو به دایی حسین و مهرناز خانم خیلی تبریک میگیم و میدونیم که حضورش زندگیشون رو صد برابر زیباتر میکنه. انشالا که همیشه سالم و سرحال باشه.

خوب بریم سراغ آویسا!

چند روز پیش مامان در پی خوندن وبلاگ چند تا از دوستان به این نتیجه رسید که مدتیه کمتر به فکر منه! کمتر باهام بازی میکنه و چیزی بهم یاد میده خلاصه خیلی احساس گناه کرد و سریع رفت رنگ انگشتی هامو پیدا کرد آورد و دست به کار شد! منم اول خیلی ذوق کردم ولی از اینکه مامان هی رنگ ها رو به دستام میمالید بدم میومد مواظب بودم یه ذره رنگ به لباسم نرسه! از مامان اصرار که عزیزم اشکال نداره دست و لباست رنگی بشه!! و از من انکار!!

خلاصه وقتی مامان دید من اصلا به رنگ انگشتی حال نمیکنم با بابایی مشورت کرد و برام آبرنگ خریدند اینجوری خیلی بهتره و من از نقاشی با قلم مو خیلی خوشم میاد. البته بیشتر دوست دارم مامان کنارم بشینه و خودش برام نقاشی بکشه!

طی تلاشهای مامان من بالاخره به برنامه کودک تلوزیون علاقه مند شدم! قبلا حاضر نبودم نیم نگاهی به خاله شادونه بندازم و میگفتم اصلا ازش خوشم نمیاد همش دوست داشتم کارتون ببینم و مخصوصا روم به دیفال!!! از کارتون های ماهواره خوشم میومد! ( نچ نچ نچ نچ به این میگن تهاجم فرهنگی!!!) خلاصه مامان الان تونسته این عادت رو از سر من بندازه و منو به خاله شادونه و خاله سارا علاقه مند کرده. البته برای این کار یه مدت مجبور بود خودش هم با من بشینه و نگاه کنه. بگذریم که فکر میکنه خداییش برنامه ها خیلی لوس هستند ولی اعتقاد داره این جوری اگه سودی نداره انشالا ضرر هم نداره!

و البته هنوز هم یکی از علاقه مندی های من برنامه های حیات وحش هستش و در راستای کفری کردن مامان!! علاقه شدیدی به برنامه دکتر مایک دارم!!! که مامان معتقده چندش آورترین برنامه ایه که تا حالا دیده!

راستی یه چیز دیگه، این روزا حتما هر روز جلوی مامان میشینم و میگم میخوام با نکیسا حرف بزنم! آخه مامان بهم گفته اون صدامو میشنوه. انقدر با عشق باهاش حرف میزنم که نگوووو. دارم برای اومدنش لحظه شماری میکنم.

ببخشید اگه این روزا مامان خیلی کم میاد نت و به شما کمتر سر میزنه! آخه این اواخر تا میشینه جلوی کامپیوتر سرش درد میگیره و خلاصه فعلا تو ترکه!! البته خیلی براش سخته!

سلام دوستای گل و گلاب خودم

ممنونم که تو نبودمون انقدر بهمون لطف داشتین

ما یه سفر کوتاه 3 روزه به کیش داشتیم و برگشتیم خونه.

بریم سراغ دَدَرنامه.

شنبه 10 دی ساعت 8 و نیم شب مابه همراه مامان جون شیرین و باباحاجی  از اصفهان پرواز داشتیم و چون اولین سفر هوایی من بود خیلی خیلی هیجان داشتم.

توی هواپیما اصلا اذیت نکردم و مثل یه خانم نشسته بودم فقط آخرای سفر گوشام گرفته بود و من که تا حالا با این مورد برخورد نکرده بودم داد میزدم و میگفتم مامان چرا صدام نمیاد؟

مامان سعی می کرد به من بفهمونه گوش هام گرفته که صدای خودم رو نمیشنوم ولی من فکر میکردم بقیه هم صدای منو نمیشنون و برای همین با جیغ و داد حرف میزدم و موجب خنده همه مسافرا شدم!

وقتی رسیدیم کیش از فرط خستگی دیگه حال هیچ کاری نداشتیم به جز لالا!

صبح روز بعد صبحانه رو خوردیم و توی یه هوای عالی رفتیم پیاده روی تا کنار دریا. هوا واقعا عالی بود و دریا واقعا زیبا.

چند ساعتی توی ساحل بودیم و کلی خوش گذروندیم، انقدر من اصرار کردم که بریم کوسه ها (دلفین ها) رو ببینیم که عصر همون روز پارک دلفین رو گذاشتیم توی برنامه و رفتیم اونجا،

از همون لحظه اول من فقط میگفتم بریم پیش کوسه ها هیچ از برنامه های حاشیه ای که گذشته بودند خوشم نمیومد! باغ پرندگان همش نق زدم که اینجا بو میاد بریم پیش کوسه ها!!! بعدش کلاسیک شو بود که من اصلا خوشم نیومد و انقدر نق زدم تا برنامه تموم شد! بعد از اون آکواریوم شو بود ماهی ها تا حدی منو سرگرم کردن و من ذوق زده بودم که یه ماهی شبیه Dory  پیدا کردم!

تا بالاخره رسیدیم به برنامه دلفین ها یا به قول من کوسه ها! خیلی خوشم اومد ولی انقدر خسته شدم که آخرای برنامه خوابم برد و واسه همین برای برنامه بعد نموندیم و برگشتیم هتل! نصفه شب هم باز از خواب پریدم و گفتم بریم پیش کوسه ها!!!

نیمه اول روز بعد بیشتر توی مراکز خرید بودیم و من مثل یه خانم عاقل و نمونه رفتار کردم! یعنی اصلا نق نزدم هر چقدر هم از جلوی اسباب بازی فروشی رد میشدیم اصلا نمیخواستم که برام بخرن! خلاصه که تحسین برانگیز بودم.

عصرش هم رفتیم تور دور جزیره. اول از کاریز کیش دیدن کردیم که من از دویدن توی سالن ها خیلی خوشم اومد

بعدش رفتیم پارک درخت سبز

بعد از اون هم کشتی یونانی  رو دیدیم که البته به دلیل تاخیر آقای راننده ما دیر رسیدیم و غروب کنار کشتی نبودیم واسه همین نتونستیم عکسی بهتر از این بگیریم

و خلاصه روز دوم هم اینجوری گذشت. روز سوم هم باز رفتیم ساحل ، این بار رفتیم پارک ساحلی مرجان

مامان خیلی دلش میخواست سوار جت اسکی بشه ولی فعلا نمیتونست این کار رو انجام بده بابا هم واسه اینکه دل مامان نسوزه! تنهایی نرفت!

واسه همین به دوچرخه سواری اکتفا کردیم. مامان سوار سه چرخه شد و منم توی سبدش سوار کرد و با بابایی کلی لب ساحل تفریح کردیم. خلاصه بعدش هم یه کوچولو دیگه خرید کردیم و عصر هم ساعت 6 و نیم به طرف اصفهان پرواز داشتیم.

وقتی رسیدیم اصفهان چنان از سرمای اصفهان شوکه شدیم که نگو! و البته هوای خشک و آلوده اصفهان همون اول سرفه رو برامون به ارمغان داشت و کلی دلمون برای هوای کیش تنگ شد.

اینم عکس حسن ختام از آویسا در فرودگاه اصفهان.

و اما دلیل اینکه چرا دیر آپ کردیم و به دوستامون سر نزدیم این بود که سرفه های من توی فرودگاه شروع شد و متاسفانه ادامه پیدا کرد چند روزی تب داشتم سرفه میکردم و حسابی حالم بد بود! من که همیشه خوب غذا میخوردم چند روزی به جز یکی دوقاشق سوپ هیچی نمیخوردم و من که همیشه از خواب فراری بودم انقدر بی حال بودم که روزی چند بار خوابم میبرد!

خلاصه دل مامان و بابا رو حسابی کباب کردم تا اینکه امروز بهترم خدا رو شکر

سلام دوست جونی ها

چند روزی نیستیم داریم میریم سفر

حلالمون کنید

انشاالله با دست پر و ددر نامه میایم پیشتون

دوستون داریم

خداحافظ

سلام.

دیر اومدیم نه؟ یلدا تموم شد؟ ای داد بیداد! چرا ما انقدر تنبل شدیم آخه؟

شب یلدا ما خونه مامان بزرگ و آقا جون بودیم. همه خانواده بابایی دور هم جمع بودن و امسال 2 تا عضو جدید هم داشتیم. عمو عادل شوهر پریسا دخمل عمه م و خاله آزاده همسر محمد پسر عمه م بودند، که حضورشون رو توی جمع خودمون تبریک میگیم.

کل یلدا واسه من به بازی و بدو بدو و شیطونی و البته خوردن انواع میوه های خوشمزه گذشت و چقدرم هم حال داد!

فردا شب یلدا هم قرار بود خونه مامان جون شیرین و باباحاجی جمع بشیم. من که زودتر رفتم و اونجا بودم ولی مامان باید میرفت سر کار و تا ساعت 7 نمی یومد وقتی هم که اومد یک عدد مامانی خسته و بی حال داشتیم که حوصله هیچی نداشت!

خلاصه دیگه! همه این چیزا رو بذارین کنارِ بد اخلاقی و بد قلقی من تا به این نتیجه برسین که ما از یلدا عکس درست و درمونی نداریم!!! مامان هرچقدر بین عکس ها گشت چیزی به جز این عکس پیدا نکرد.

اشکال نداره مهم اینه که هر دوشب به من خیلی خوش گذشت!

راستی قبل از تولدم منو بردند آتلیه و ازم عکس گرفتن ولی اینبار عکاسی واسمون کلاس گذاشت و 2 تا از عکس ها رو بیشتر بهمون نداد! عجب اداهایی در میارن این عکاسی ها!!! ما جمعا 4 تاشو چاپ کردیم و اتفاقا اون دوتایی که بهمون روی سی دی ندادن خوشگل تر بود و عکس هم که ازش گرفتیم بی کیفیت میشد!

اصلا دیگه نمیریم آتلیه شون تا دلشون بسوزه که سوژه به این خوشگلی رو از دست دادن! عکس سری قبل منو هم گذاشته بودن واسه تبلیغ تو آتلیه شون. (نباید اجازه میگرفتن احیانا؟ ) بگذریم.

این روزها بیشتر از هر موقع دیگه مواظب مامان هستم آخه مامان جون شیرین خیلی بهم سفارش کردن که مواظب مامانت باش و چون چند بار هم دیدم که مامان حالش بد شده اینه که خیلی میترسم و تا سرفه میکنه میدومم پیشش مامان چرا سرفه کردی؟ مامان حالت خوبه؟ یا اگه یه کم ساکت باشه میرم میگم مامان چیزی نمیخوای؟ چرا حرف نمیزنی؟

آخه شما بگین مامانم تا منو داره چه غم داره؟

مامان جون سفارش کردن که دیگه بغل مامان نشم. چند روز پیش روی چهار پایه ایستادم تا دستام رو بشوره و چون قبلا بغلم میکرد و دستام رو میشست گفتم: آخی مامان دیگه داری پیر می شیا! نچ  نچ ،واسه همینه که نمیتونی بغلم کنی!

یکی دو روز پیش هم مامان گفت آویسا لطفا بشین کارتون نگاه کن من یه چرت بزنم خیلی خوابم میاد 10 دقیقه ای ساکت بودم و بعد برای کاری صداش کردم مامان اعتراض کرد که چرا بیدارم کردی و من گفتم: ببین مامان داری مثل مخمل میشی ها که همش میخواد بخوابه!! (اینم از مزایای سی دی خونه مادر بزرگه که مهسا برام خریده!)

جدیدا وقتی اسباب بازی هام رو داغون میکنم میگم: اشکال نداره خدا دوباره برام از آسمون یکی میندازه پایین

شما نمیدونین چرا من انقدر اسباب بازی داغون میکنم؟

سلام اول از همه یه عالمه تشکر از همه دوستای خوبم به خاطر تبریک تولد و انرژی مثبتی که با تعریف از کارهای مامان براش فرستادین.

دوستتون دارم.

این روزها من فوق العاده پرحرف شدم! لحظه یا ثانیه ای نیست که ساکت باشم. روی صحبتم هم با مامان و بابا و عروسکا و اسباب بازیهاست. خلاصه همه اطرافیانم گرفته تا خودم !!!

چند روز پیش مامان گفت: آویسا آخه تو چرا انقدر حرف  میزنی؟

 و من گفتم: خوب چون دهن دارم زبون دارم باید حرف بزنم دیگه!

اول تمام جمله هایی که میشنوم یه چرا میذارم و میپرسم بعد اول جوابی که بهم میدن دوباره یه چرا میذارم و میپرسم!

مثلا به یه نمونه دقت کنین:

-آویسا بیا پالتو بپوش میخوایم بریم بیرون.

- چرا پالتو بپوشم؟

چون هوا سرده.

-چرا هوا سرده؟

- چون فصل پاییزه. پاییز و زمستون هم هوا سرده.

- چرا پاییز و زمستون هوا سرده؟

خلاصه همین جوری بحث ادامه پیدا میکنه تا مامان یا بابا این شکلی میشن:

البته بیشتر مواقع با یه جواب مثل وقتی بزرگ شدی میفهمی سر و ته قضیه هم میاد!

سوال های خیلی زیادی هم در مورد خدا میپرسم.

مثلا مامان خدا کجاست؟

-همه جا.

-همه جا یعنی کجا؟

همه جا یعنی هر جایی که فکرشو بکنی مثلا تو قلب من و تو.

خدا چه شکلیه؟

خدای هر کس همون شکلیه که خودش دوست داره.

چه رنگیه؟

همون رنگی که تو دوست داری.

میدونی مامان , خدای من بزرگه و مهربونه و رنگشم نارنجیه. تازه از آسمون برام کلی اسباب بازی میفرسته پایین! خدای تو چه رنگیه؟

مامان تو جواب خیلی از سوال هام میمونه.

ولی خداییش این روزها دارن با من و شیرین زبونی هام عشق میکنن. مامان و بابا که همیشه فکر میکردن بچه فقط زیر یک سال شیرین و دوست داشتنیه حالا تازه فهمیدن داشتن یه دختر بچه سه ساله شیطون و پر حرف لذتیه که توی دنیا نظیر نداره.

راااستی

مامان و بابا راضی شدن برام یه برادر یا یه خواهر بیارن. این روزها وقتی میگم نی نی بیاریم مامان و بابا طفره نمیرن! خیلی راحت بهم گفتن باشه میاریم! بابا گفته تابستون که هوا گرم شد یه نی نی میاریم!

من خودم واسش اسم انتخاب کردم. اسمش رو گذاشتم نکیسا و از همین الان دارم کلی برای اومدنش نقشه میکشم.

خوب بعد از کلی پرحرفی  بریم سراغ عکس

اولین عکس مربوط به 3 ماهه پیشه که جامونده بود و مامان یادش رفته بود اینجا بذاره.

یک شب این برگه رو به مامان نشون دادم و گفتم ببین من اینجا یه بابا کشیدم و باعث ذوق مرگی مامان شدم. خوندن این کلمه رو 2 سالگی یاد گرفتم ولی تا به حال نوشتن این کلمه رو هیچ کس به من آموزش نداده بود. خلاصه من اولین کلمه ای که نوشتم کلمه بابا بود اونم تو سن 2 سال و 9 ماهگی و البته اولین کلمه ای که خوندنش رو یاد گرفتم مامان بود تو سن 2 سالگی.

عکس های پایین هم مربوط به ماه گذشته است که رفتیم توی یه پارک و تا حالا فرصت نشده بود اینجا بذاریمشون.

ایده عکس پایین رو از خاله پری گرفتیم.

تا آپ بعدی خدا نگهدار

سلام دوستای خوبم

امیدوارم عزاداری های همه شما قبول باشه. من کلی برای همه دوستای خوبم دعا کردم. اینم من قبل از رفتن به عزاداری.

امسال تولدم توی دهه اول محرم بود. بنابراین خبری از مهمونی و جشن و شادی نبود. فقط به خاطر دل کوچولوی من یه تولد خانوادگی گرفتیم.

مامان جون ها و خاله هم زحمت کشیدن و دل من رو شاد کردند.

این تزییناتی که امسال دوباره مامان خودش درست کرده بود. امسال همه جا خرگوش داشتیم.

کیکم:

و اینم ملکه خرگوش ها!!

کلی ذوق کردم و شمع رو 10 باری فوت کردم!

اینم چند تا عکس دیگه:

هدیه هام , طلا از طرف مامان بزرگ,یه اسکوتر از طرف مامان جون شیرین , یه لباس و یه پک سی دی خونه مادر بزرگه از طرف خاله و مهسا و یه شنل از طرف دایی حسین و یه قطار باحال از طرف مامان و بابا بود. دست همشون درد نکنه خیلی هدیه هام رو دوست دارم.

سلام

امروز سومین سالی است که 11 آذر برای ما روز خاص و خاطره انگیزی است. سومین سالی که خداوند ما را لایق داشتن هدیه ای زیبا همچون آویسا دانسته.

اما امروز روز بزرگداشت حضرت علی اصغر هم هست.و ما هم همین جا عرض ادب می‌کنیم.

السلام علیک یا علی اصغر حسین.

خدایا به حق علی اصغر حسین, همه بچه های مریض رو شفا بده.

خدایا همه همه زن هایی که آرزوی مادر شدن دارند بچه های سالم عطا کن و طعم شیرین مادری را به آن‌ها بچشان. 

خدایا به حق علی اصغر حسین, دخترک سه ساله ما را از همه بدی ها و بلاها در امان بدار.

خدایا حالا که ما را لایق داشتنش دانستی لیاقت پرورش صحیحش را هم به ما عطا کن.

دخترم,

ما درست 3 سال پیش در همچین روزی طعم شیرین خوشبختی را به یمن حضور تو چشیدیم. ما 3 سال پیش معنای واقعی شادی را به واسطه حضور تو حس کردیم.

به خاطر لحظه لحظه زیبای این 3 سال از تو تشکر میکنیم.

این هم یه عکس زیبا از 12 ماه زیبای با تو بودن

تولدت مبارک گل زیبای ما

مامان و بابا

پی نوشت: در جواب به کامنت های دوست عزیزی به نام زهرا که شاید شما هم در جریان باشید پستی در این آدرس گذاشتم که از زهرا خانم و همه دوستای عزیز میخوام در صورت تمایل این پست رو بخونن و نظرشون رو بهم بگن

برین به   این آدرس.

سلام سلام سلااااااااااااااام

ببخشید که ما انقدر تاخیر داشتیم.

قرار بود مامان اولین روزه آذر بیاد و آپ کنه که فرصت نکرد....

اکشال نداره! اولین روز زیبای آذر اینجا بارون میومد و خیلی روز قشنگی بود.

وارد زیباترین ماه سال شدیم.

آذری های خوشگل تولد همتون مبارک

امسال هم قرار نیست برای من مهمونی تولد بگیرن و باز هم یه جشن کوچولو داریم ولی من به همینم دلخوشم و مدام میپرسم پس کی تولدم میشه و از دو هفته قبل هم میگفتم فردا تولدمه!!!

راستی محرم هم داره کم کم از راه میرسه. به همه دوستای خوب تسلیت میگم و التماس دعا داریم از همه شما.

انشالله به زودی با عکس های تولد میایم پیشتون.

اینم دو تا عکس از گردش‌های دو نفره من و بابایی وقتی مامان خانوم سر کار بوده.

سلام

دوستای خوب و نازم بابت همه تبریک ها ممنون

امروز تولد 35 ماهگیه منه

تا 3 ساله شدنم فقط یک ماه مونده.

اینم کیک 35 ماهگی که مامان دیشب برام پخت.

چند روزیه حالم خوش نیست و خیلی سرفه میکنم. امروز مامان منو برد دکتر

همش میگم چه بد که من سرما خوردم! آخه خییییلی هوس شکلات کردم!

کلی حرف برای گفتن داشتم ولی نمیدونم چرا همش یادم رفته!!! شاید به خاطر اینه که توی مطب دکتر خیلی معطل شدیم! انگاری همه بچه ها مریض شدن!

یه کم از این روزام بگم:

مدتیه دائم به مامان میگم باید یه نی نی بیاری! همش میگم من یه داداش کوچولو میخوام! میخوام بغلش کنم!! ولی نمیدونم چرا هر چی میگم مامان اصلا به روی خودش نمیاره!!!

حرف ها با مزه زیاد میزنم ولی موقع نوشتنش که میشه مامان فراموشی میگیره!

یه نمونه:

عروسکم که شکل شیره با محبت بغلش کردم و به مامان گفتم این بچه منه , من مامانشم, از تو دل تو آوردمش بیرون!!!

مامان با خنده گفت: خوب اگه بچه توٍ چرا از دل من آوردیش بیرون.

نه ببین, من دلم خیلی کوچیکه بچه توش جا نمیشه واسه همین از دل تو آوردمش بیرون.

اینم آخرین آثار هنری نقاش کوچولو که باعث ذوق زدگی مامان و بابا شد

خرگوش:

و اینم چند تا لاک پشت:

این عکس هم برای چند روز پیشه که با بابایی رفته بودم محل کارش

راستی تو وبلاگ میثمک یه مصاحبه با من به عنوان قهرمان مسابقه با مزه ترین کوشولو ها گذاشتند. که متن مصاحبه رو میتونین توی ادامه مطلب بخونین