٢٩ فروردین تولد بابای مهربون من بود

بابام همیشه به فکر اینه که من و مامان تو بهترین و راحت ترین شرایط زندگی کنیم و برای این هدفش خیلی وقت ها از خودش میگذره.

من و مامان همیشه قدر مهربونی هاش رو میدونیم.

میدونیم که نمیشه محبت هاش رو جبران کرد

ولی اینا رو اینجا می‌نویسیم تا بدونه که ما همیشه و هر جا به یادشیم.

روز دوشنبه مامان خونه نبود ولی سه شنبه با یه روز تاخیر برای بابا کیک پختیم (منم خیلی کمک دادم)

بابا که از سر کار اومد با هم یه جشن کوچولوی ٣ نفره گرفتیم.

توی ادامه مطلب یه شعر میذارم در مورد بابا. من تقریبا این شعر رو حفظم.

مامانای مهربون اگه دوست دارین برای نی نی ها بخونین تا اونا هم برای باباشون بخونن.

سلام.

من نمیدونم این درس خوندن مامان بالاخره کی تموم میشه!!! بازم امتحان داره! من که نمیدونم اینبار دیگه چیه!

به هر حال چون دیروز می‌خواست درس بخونه!!! من رفتم محل کار بابایی. البته قبلا هم چند با رفته بودم و حسابی با چند تا از همکارای بابایی دوست شده بودم.

این بار هم خانم ابراهیمی و خانم نیسایری!! (نیاسری) بودند و کلی با من بازی کردند. دانشجوها هم کلی برام غش و ضعف رفتن ولی من تحویلشون نگرفتم!

اینم چند تا عسک:

محل کار بابا:

حیاط دانشگاه:

پارک نزدیک دانشگاه:

بهم خوش گذشت، مرسی بابا جون

دیشب نتونستم در مسواکم رو ببندم. مامان گرفت و برام بستش گفتم:

چلندونی -chelendooni- که بسته شد؟؟؟

مامان چند لحظه این شکلی بود:

و بعد که تازه فهمید منظورم چیه این شکلی شد:

تقصیر خودشه از بس به من میگه میچلونمت!! منم به جای فعل فشار دادن از چلوندن استفاده می کنم اونم به شیوه خودم!!!

سلام دوست جونیا

دیشب عروسی پسر عمه جونم بود.

عمو مهدی و خاله سمیه

وااای که چقدر من این خاله سمیه رو دوست دارم

آخه خیلی مهربونه هر موقع جایی باشیم که خاله جون هم هستش من ازش دل نمیکنم.

دیگه دیشب که خاله عروس هم شده بود و من یه لحظه هم از کنارش تکون نخوردم!

تازه مباظب بودم که بچه ها به گل خاله دست نزنن!!

مامانی کلی حرص خورد که منو ببره پیش خودش و خاله رو اذیت نکنم ولی گوش بنده بدهکار نبود!!

شب هم برای اولین بار توی عمرم تو مراسم با حال عروس کشون شرکت کردم!!

خیلی حال داد وکلی تو ماشین ورجه وورجه کردم

از همین جا از آرش و مهدی و محسن و بقیه بر و بچه ها که تیکه به تیکه مردم رو نگه میداشتن و قر کمرشون رو خالی می‌کردن تشکر می‌کنم!!

هر گونه همکاری از جانب بابایی در این زمینه کتمان می‌شود!!!

من یکی که خیلی لذت بردم!

برای عمو مهدی و خاله سمیه هم آرزوی خوشبختی همراه با نی نی های خوشگل دارم.

اینم عسک هام:

قبل از عروسی در خانه:

ژست های مختلف اینجانب!!

من و گل خاله سمیه

من و عمو مهدی

پی نبشت: ف.ی.ل.تر ش.کن ما از کار افتاده!!! دوستای گلی که قرار بوده اخیرا لینکشون کنیم با عرض معذرت در اولین فرصت که گوگول ریدرمون باز بشه از خجالتتون در میایم

سلام دوستای نااازم

بازم خودم اومدم! دیدم اگه بدی دست مامان دیگه میخواد همش خودش آپ کنه!! چه معنی داره وبلاگ کس دیگه ای رو بنویسن آخه؟؟

اومدم یه کم در مورد خودم بنویسم! البته حمل بر خودستایی نشه ها!! ولی اگه این چیزا رو ننویسم خوب زودی یادمون میره!

الان من یه دختر فسقلی شیرین زبونم که دائم به همه چیز کار دارم و سوال های عجیب و غریب زیاد می‌پرسم!

مثلا از مامان پرسیدم چرا تلوزیون مستطیله؟ که صد البته ایشون هم جواب درست و درمونی نداشتن که به من بدن!! گویا خودشم تاحالا فکر نکرده که چرا؟!

اینه که گفت تو دوست داری چه شکلی باشه و گفتم دایره!!

شایدم یه روز یه تلوزیون دایره ساختم!!

کلمه های اینگیلیسی زیادی یاد گرفتم و البته ازشون استفاده هم می‌کنم اونم به جا و درست!!

مثلا در حال کارتون دیدم می‌گم: مامان پیشی داره apple می خوره!

یا مثلا میگم من mango دوست دارم!

البته فقط برای اظهار فضل اینجوری می گم نه که فکر کنین فارسیشو بلد نیستما!!!

یادتونه این مامان چقدر منو اذیت کرد برای اینکه پوشکم نکنه؟؟

هی زور می گفت باید بری دستشویی و منم نمیخواستم برم!! برام یه لگن خریده بودن به شکل جوجه و به زور می گفتن برو روش بشین و جیش کن و منم دلم نمیخواست این کارو با جوجه بکنم!!

خلاصه که این بار وقتی پوشکم رو باز کردند اول از همه گفتم جوجه رو نیار می خوام مثل آدم بزرگا جیش کنم و خلاصه انقدر قشنگ همکاری می کنم که مامان تو کف مونده!!

تازه بابا چند شب پیش بهم یاد داد بگم شماره 1 و شماره 2 دارم!! تا اسمش رو نیارم و جایی نگم!!

بعد از یکی دو ساعت که از آموزش گذشت اومدم به مامان می گم مامان پی پی شماره چند بود؟؟؟

ولی الان خوب یاد گرفتم و با شماره می گم!!

انقدر سلیس و قشنگ شعر می خونم که حتما باید به مامان بگم یه کم فیلم از شعر خوندنم براتون بذاره حالشو ببرین!!

خوب دیگه تعریف از خود بسه!!

عکس زیادی نداشتیم فقط جهت خالی نبودن عریضه و در راستای سال خرگوش با کمی تاخیر!!! (این عکس رو قبلا مامان درست کرده بود الان پیداش کرد!!!)

اینم یه خواب شیرین و معصومانه:

هر وقت من می خوابم مامان با دوربین بالا سرمه!!! یه اعصابی خورد می کنه که نگو!! هی فلش دوربین رو میندازه تو صورتم و حالمو می گیره!! توجیهشم اینه که مثل فرشته ها می خوابی!!!

راستی یه چیزی رو یادم رفت بگم خیلی وقته چپ و راست رو به خوبی یاد گرفتم!! چند ساعت پیش به مامان گفتم:

مامانی انگشت دست راستم خورد تو چشم چپم!!!

نمیدونم چرا مامان خندید!! خنده که نداشت دردم اومد!!!

سلام.

نیمه دوم تعطیات رو هم از قلم مامان پاتمه  بخونین!!

دوستای خوبم بابت همه همدردی ها و دعاهاتون برای علی ممنونم.

طبق آخرین خبرایی که از علی گرفتیم. چند تا دکتر نتیجه عمل رو بررسی کردن و نظر همشون مثبت بوده. گفتن پانسمان چشمش رو توی خونه باز کنید و برادرم گفت با بستن چشم سالم علی متوجه شدند که خدا رو شکر بیناییش رو از دست نداده.

خدایا شکرررررررررررررت.

البته هنوز درمان ادامه داره و تا بهبودی کامل چند ماه طول میکشه.

راستی مطلبی که توی پست قبل  از نیمه اول نوروز در مورد آویسا یادم رفت بگم این بود که آویسا واقعا نمونه بود توی دید و بازدید ها و اصلا مثل اکثر بچه ها که اذیت می‌کنند نبود. خیلی حرف گوش می‌کرد و اگه بهش می‌گفتم چیزی رو نباید بخوره فوری قبول می‌کرد.

مثلا هر جا می‌رفتیم و میزبان بهش پیشنهاد چای میداد میگفت: نه چایی برای بچه ها خوب نیست.

و خلاصه دخملم کلی تحسین بر انگیز شده بود.

و اما نیمه دوم.

یه دوست خیلی صمیمی دارم که از دوره دانشگاه با هم دیگه دوست بودیم و اهل شیراز هستش ولی الان به دلیل شغل همسرش دوتایی بستک زندگی می‌کنند. یه شهر توی استان هرمزگان. اونها(خاله فاطمه و عمو عباس) اومدن خونمون و انقدر ما رو خوشحال کردند که خدا میدونه یه خرس خوشگل برای آویسا هدیه آوردند که خیلی دوستش داره. و کلی خوراکی خوشمزه هم برای ما آوردند. دستشون درد نکنهخلاصه سه روزی که اونا پیشمون بودن بهترین روزای تعطیلاتمون بود و کلی خوش گذشت. مخصوصا به آویسا.

یه روز از صبح رفتیم توی یه پارک نزدیک پل خواجو و ناهار اونجا بودیم و آویسا که مدتها بود گردش اینجوری نرفته بود حسسسابی خوش گذروند و البته به خاطر کم حواسی من و مصرف نکردن کرم ضد آفتاب حسابی سوخت و خودش می‌خندید می‌گفت لبو شدم!!!

در حال نرمش در پارک!! ماشالله پهلوون!!

 این دختر کوچولو اسمش مهسا بود و اونجا با آویسا دوست شده بود. آویسا بهش می‌گفت مسها!! و وقتی صداش می‌کرد جواب میداد: جونم مسها!!!

عصرش دایی حیدر (داج علی) و خاله لیلا اینا هم بهمون پیوستن و کلی خوش گذروندیم.

کنار پل خواجو یه گروه برنامه اجرا می‌کردند. وقتی برنامه برای بچه ها بود آویسا هم رفت وسط و کلی جو گیر شده بود و بالا پایین می‌پرید!!

فردا عصرش هم رفتیم میدون نقش جهان انقدر شلوغ بود که باورمون نمیشد! امکان نداشت بشه عکسی بگیریم و کسی تو کادرمون نباشه!

ما که اینجا همه اینا زیر سرمونه ولی تابهونه‌ای دست نده نمیریم!! حالا بابا حمید قول داده تو اردیبهشت یه گردش حسابی بریم و کلی عکس خوب بگیریم.

این هم یکی از آقایون فتیله هستش که اونجا دیدیمش و خواهش کردیم باهامون عکس بگیرند.

خلاصه شب هم شام رفتیم خونه دایی حیدر اینا و کلی به خاله لیلا زحمت دادیم و فردا صبحش هم خاله فاطمه و عمو عباس علی رغم اصرارهای ما رفتند. البته آویسا خواب بود و اگه بیدار بود کلی گریه می‌کرد!! وقتی بیدار شد خیلی ناراحت شد.

عمو عباس به آویسا بازی نون بیار کباب ببر رو یاد داد که حالا هم گاهی میاد میگه بیا نون ببر کباب بازی کنیم!

روز ١١ فروردین که تولد ٢٨ ماهگی آویسا بود بردیمش پارک

و البته از همین روز دیگه آویسا رو پوشک نکردم و به طرز غیر قابل باوری همکاریش خوب بود و بدون هیچ دردسری دیگه الان میره دستشویی!! ٢ تا اسباب بازی براش جایزه خریدیم.

روز ١٢ فروردین با خانواده حمید رفتیم گردش و جای شما خالی خیلی خوش گذشت.

این سبا کوشولو مامانش رفت بود کربلا و کلی دمق بود طفلی

آویسا در حال گره زدن سبزه

روز ١٣ فروردین هم با خانواده من رفتیم گردش که عکس جالبی ندارم که بذارم!

پی نوشت: می‌خواستم چند تا عکس با دوستم بذارم تو ادامه مطلب ولی گویا پرشین بلاگ امکان اینکه فقط روی ادامه مطلب رمز بذاریم نداره پس بی خیال عکس ها شدم!!

این پست رو بنا به دلایلی از زبون مامان پاتمه بخونین!

سلام به همه دوستای خوب و مهربونم. سال نو مبارک. باز هم تعطیلات تموم شد و همه رفتیم سراغ روند عادی زندگی!!

سال ١٣٨٩ نو تو آخرین ساعت هاش زهرش رو به کام ما ریخت و رفت!! بعد از ظهر روز ٢٩ اسفند در حالی که می‌خواستم سفره ٧ سین بچینم متوجه شدم علی کوچولو پسر برادرم باز شیطونی کرده و به خودش آسیب رسونده.

از اونجایی که این شیطون بلا همیشه برای خودش و مامان باباش دردسر درست می‌کنه اول زیاد نترسیدم ولی وقتی زنگ زدم به مامانش و اون با صدای لرزون از بیمارستان برام جریان رو گفت انگار دنیا رو سرم خراب شد!

علی پیچ گوشتی رو دور از چشم بقیه برداشته و نمیدونم چی شده که پیچ گوشتی خورده تو چشم بچه! قرنیه اش پاره شده و اون لحظه که من زنگ زدم مامانش گفت که بچه صبح ۵ ساعت توی اتاق عمل بوده.

چیز زیادی از اون لحظه ها یادم نمیاد به جز شوک و غصه و ناراحتی. همین جور اشک می‌ریختم و آویسا هم طفلکی دورم می‌چرخید هی می‌گفت مامان مگه من چیکار کردم که گریه می‌کنی؟؟ و وقتی میدید آروم نمیشم اومد رو پامن نشست و گفت: تو رو خدا، دیگه قول میدم شیطونی نکنم!

چشمای آویسا رو می‌بوسیدم و گریه می‌کردم!

خلاصه سال تحویل امسال تو کل زندگیم بد ترین سال تحویلمون بود و من تنها دعام سلامت کامل چشم علی بود.

دکتر ها گفتن تا چند ماه آینده نمیشه گفت آیا بیناییش برمیگرده یا نه.

تو رو خدا براش دعا کنید. علی کوچولومون همش ٢ سال و نیمشه!

بعد از این شروع بد نیمه اول تعطیلات ما به مهمونی رفتن و دید و بازدید گذشت. توی مهمونی ها همه فامیل نگران علی بودن و تا ما رو میدیدن جویای حالش میشدن. هر چند از مهربونیشون بود و واقعا از همه ممنونم ولی این باعث شده بود که تلخی این اتفاق یک لحظه هم از یادم نره.

خوب بریم سراغ آویسا و عکس هاش توی نیمه اول تعطیلات

آویسا با لباس های عید و هفت سین:

آویسا و اون یکی لباس عید!! به همرا عیدی مامان پاتمه. وقتی بابا حمید بهش عیدی پول داد نمیگرفت!! می‌گفت این پوله!! عیدی بده!

آویسا خونه مامان جون شیرین

خونه دایی حسین

بعد از اینکه از خونه عموی آویسا اومدیم بیرون متوجه این شکوفه ها پشت خونشون شدیم و حیفمون اومد عکس نگیریم

آویسا و بابا حمید

آویسا و مامان پاتمه

آویسا و زهرا دختر دایی مرتضی خونه مامان جون شیرین

آویسا و هادی  پسر دایی حمید خونه مامان جون شیرین

 آویسا و سبا نوه عمه مهری خونه ما

 آویسا و شادی نوه عمه زهرا خونه شادی اینا

اینم هامان خوشگلمون (به هاتف در پس زمینه تصویر دقت کنید! تقریبا تمام تعطیلات ما اونو اینجوری میدیدیم!!!)

خوب فعلا خدا حافظ. زود میام و جریانات نیمه دوم رو تعریف می‌کنم